W odległości 18 km na południowy wschód od Zielonej Góry, a 4 km na północ od Nowej Soli, przy trasie nr 3 (E 65), leży miejscowość Otyń. Pierwsza źródłowa wzmianka o nim pochodzi z 1313 r. Prawa miejskie otrzymał prawdopodobnie w 1329 r. Początkowo Otyń należał do księstwa głogowskiego. W połowie XV wieku stał się własnością rycerską. W 1516 r. król czeski Władysław sprzedał posiadłość otyńską braciom Hansowi i Nickelowi von Rechenberg. Za ich rządów wprowadzono w mieście reformację. W 1610 r. miasto przeszło na własność katoliczki Heleny von Sprintzenstein (siostry Johanna Georga - ostatniego z rodziny Rechenberg). W latach wojny trzydziestoletniej (1618-48) Otyń wiele ucierpiał od przemarszu wojsk szwedzkich, austriackich i brandenburskich.

Po wojnie Eleonora von Sprintzenstein zapisała majątek otyński Jezuitom. W 1649 r. w imieniu Zakonu władzę nad miastem sprawował Juliusz Coturius. Parę lat po kasacie Jezuitów (1773 r.) w zabudowaniach klasztornych utworzono Królewski Instytut Szkolny. W połowie XIX wieku Otyń nawiedzało kolejno pięć pożarów. Nowe budynki wznoszono już jako murowane. W 1873 r. do Otynia przybyły Siostry Elżbietanki. W 1895 r. zbudowano dom zakonny Zgromadzenia. Siostry ofiarnie pracują w Otyniu do dnia dzisiejszego. Podczas „wyzwalania” miasta 14 lutego 1945 r. Rosjanie splądrowali zabudowania poklasztorne. W kilka miesięcy później powstała polska administracja i zaczął się stopniowy napływ osadników. Otyń jednak utracił prawa miejskie, co nie ułatwiało mu rozwoju gospodarczego. Umieszczona w ołtarzu głównym Kościoła parafialnego Figura Matki Bożej, stojąca na półksiężycu i trzymająca Dzieciątko na lewej ręce, jest późnogotycka i pochodzi z XV wieku. Pełnoplastyczna rzeźba jest wykonana z drewna i polichromowana. Podanie ludowe głosi, że to sama Matka Boża wręczyła swój Wizerunek ubogiej pasterce w Klenicy (odległej 24 km w stronę Sulechowa). Ta zaś umieściła Figurę na dębie i często przychodziła modlić się do Niej. Otrzymywała też liczne łaski. Do Figury zaczęli przychodzić także mieszkańcy wsi. Wkrótce zbudowano dla Statuy mały kościółek.
W czasie „potopu szwedzkiego” Ojcowie Jezuici, w celu zabezpieczenia Figury przed profanacją, przenieśli Ją z Klenicy do Otynia – najpierw do kaplicy zamkowej, a 8 września 1656 r. do kościoła. Od 1665 r. odbywały się 2 lipca pielgrzymki z Figurą Matki Bożej z Otynia do Klenicy, na uroczystość Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny.
Tak było do 1918 r. Pielgrzymkę reaktywowano dopiero w 2003 r., po przyjściu do parafii w Otyniu ks. Grzegorza Sopniewskiego. W drodze do Klenicy Figura nawiedziła kolejne miejscowości: Bobrowniki, Niedoradz, Czarną, Dąbrowę, Zabór, Milsko, Przewóz i Bojadła. Następnego dnia rolnicy udający się z diecezjalną pielgrzymką z Klenicy na Jasną Górę nieśli Figurę do Bojadeł, a stamtąd przez prom wracała do Otynia.
Pod koniec II wojny światowej, podczas przesiedlania Niemców, ks. Otto Stephan - z obawy przed grabieżą – nakazał zamurować Figurę Madonny w podziemiach zamku. W sierpniu 1946 r. ks. proboszcz Antoni Lisak odnalazł Figurę wraz z dokumentem potwierdzającym Jej autentyczność. Po pożarze Klasztoru (1952 r.) przeniósł Ją do kościoła parafialnego umieszczając w ołtarzu bocznym.
25 maja 2004 r. obecny proboszcz i kustosz ks. G. Sopniewski przeniósł Figurę do ołtarza głównego, nad tabernakulum. W dniu 8 grudnia 2005 r. - w uroczystość Niepokalanego Poczęcia NMP – bp Adam Dyczkowski, ówczesny ordynariusz diecezji zielonogórsko-gorzowskiej, podniósł kościół w Otyniu do rangi Sanktuarium. Natomiast 25 czerwca 2006 r. odbyły się tu obchody jubileuszu 350-lecia obecności Figury, połączone z uroczystą rekoronacją Dzieciątka Jezus i Matki Bożej.
W każdą środę w Sanktuarium odprawiana jest Nowenna do Matki Bożej Nieustającej Pomocy. W pierwsze soboty miesiąca - od maja do września – celebrowane jest Nabożeństwo Maryjne (godz. 21.00 – 24.00), natomiast w miesiącach od października do kwietnia – Nieszpory Maryjne z kazaniem ( o godz. 18.00). Jest możliwość przenocowania małych grup pielgrzymkowych w Domu Sióstr Elżbietanek (po wcześniejszym zgłoszeniu telefonicznym). Co roku w dniu 1 lipca z Otynia wyrusza piesza pielgrzymka do Klenicy. Ksiądz Kustosz, wraz z Współpracownikami serdecznie zapraszają.

Kościół Podwyższenia Krzyża św.

Dokładny czas budowy pierwszego kościoła w Otyniu nie jest znany. Najstarsza informacja o świątyni pochodzi z 1332 r. Najprawdopodobniej została wzniesiona wkrótce po lokacji miasta. Była budowlą jednonawową, z prostokątnym prezbiterium i dwoma kaplicami bocznymi. Na początku XVI wieku kościół przebudowano. Wówczas też przeszedł we władanie protestantów. Niestety, w 1554 r. kościół spalił się. Został odbudowany staraniem właścicieli Otynia - rodziny von Rechenberg, w latach 1585-87. Przejęcie świątyni z rąk protestantów nastąpiło w 1652 r. Z inicjatywy jezuitów w 1676 r. do zachodniej fasady dobudowano czworoboczną wieżę. W 1702 r. kolejny pożar objął kościół. Odbudowano go w ciągu dwóch lat, ale bez wieży. Jej rekonstrukcja trwała do 1781 r. Wystrój wnętrza wykonano już w stylu barokowym.

Istniejący do dziś kościół w Otyniu jest zasadniczo budowlą późnogotycką, murowaną z kamienia i cegły, jednak z zatarciem cech stylowych z powodu pożarów i kolejnych przebudowań. Prezbiterium jest niższe i węższe od nawy. Dach jest dwuspadowy (nad prezbiterium – trzyspadowy); wsparty na konstrukcji belkowo-krokwiowej i pokryty dachówką ceramiczną. Natomiast dach na wieży ma kształt piramidalny (czterospadowy) i pokryty jest blachą miedzianą.
Kościół był wielokrotnie remontowany na przestrzeni XIX i XX wieku. Po drugiej wojnie światowej prace rekonstrukcyjne i renowacyjne zostały przeprowadzone w latach 1966 i 1982. Obecny proboszcz i kustosz Sanktuarium ks. Grzegorz Sopniewski od 2003 r. prowadził remont kapitalny. Wzmocniono konstrukcję więźby i wymieniono pokrycie dachowe nad nawą kościoła i wieży. Wymieniona została instalacja elektryczna i nagłośnieniowa. Poddano renowacji ołtarz główny i boczne oraz ambonę. Dokonano konserwacji zabytkowych obrazów i rzeźb. Odnowiono elewacje kościoła wewnątrz i na zewnątrz.

Oryginalne ołtarze i witraże.

Na ścianie wschodniej prezbiterium wznosi się architektoniczna nastawa ołtarza głównego. W jej centrum znajduje się okazałych rozmiarów obraz Ostatniej Wieczerzy. Po jego obydwu stronach, pomiędzy marmuryzowanymi kolumnami i pilastrami, stoją figury trzech Apostołów: św. Piotra, Pawła i Andrzeja oraz figura św. Jana Chrzciciela. W górnej kondygnacji widnieje krucyfiks w złocistych promieniach. Poniżej – figury Matki Bożej Bolesnej i św. Jana Apostoła. Obok –czterej aniołowie trzymają rekwizyty Męki Pańskiej: chusta Weroniki, kielich, obcęgi i kości do gry. W zwieńczeniu ołtarza – postać Boga Ojca w otoczeniu aniołów. Poniżej krzyża – gołębica, symbolizująca Ducha Świętego. Na ozdobnym tabernakulum, jakby w szafce na oścież otwartej, umieszczona została łaskami słynąca Figura Matki Bożej, zwana Królową Pokoju.
Na ścianie łączącej nawę główną z prezbiterium ustawione zostały dwa ołtarze boczne. Z lewej (patrząc od wejścia głównego) stoi ołtarz Matki Bożej. W jego centrum znajduje się figura Madonny z Dzieciątkiem na lewym ręku. Otaczają Ja postacie dwojga świętych: Józefa Oblubieńca i Dominika. Powyżej – figura św. Anny. Podobny w stylu jest ołtarz prawy, z główną figurą Serca Pana Jezusa. Otaczają Go święci: Jan Nepomucen i Elżbieta Węgierska. W górnej kondygnacji – postać św. Joachima z laską- ojca Maryi.
Obok ołtarza Serca Jezusowego mieści się kaplica Krzyża Świętego z XVIII wieku. Po stronie przeciwnej widoczna jest figura św. Antoniego. Na styku nawy głównej z prezbiterium ustawiono barokową ambonę. W jej sąsiedztwie, na ścianie północnej prezbiterium, namalowano scenę zdjęcia z krzyża ciała Pana Jezusa. Zaś po stronie przeciwnej – na konsolce – figura pelikana karmiącego swoje pisklęta. Nawę główną z trzech stron otaczają empory, ozdobione stylizowanymi liśćmi akantu. Na nich rozmieszczone zostały stacje Drogi Krzyżowej. Na chórze znajdują się organy, wykonane w 1866 r. przez Ludwiga Hartiga z Sulechowa. Pod emporą chóru muzycznego na ścianie zachodniej umieszczono figury świętych: Judy Tadeusza, Jacka Odrowąża i biskupa Bonifacego oraz św. Jadwigi Śląskiej, Rity i Teresy od Dzieciątka Jezus.
Do bryły świątyni przylegają dwie kruchty. W kruchcie południowej znajduje się kaplica Matki Bożej Bolesnej i zakrystia. Nad zakrystią w loży chóru znajduje się muzeum parafialne. W kruchcie północnej mieści się kaplica Adoracji Najświętszego Sakramentu z ołtarzem Grobu Pańskiego, i figurą Chrystusa Zmartwychwstałego. W przejściu do nawy głównej jest chrzcielnica. Natomiast kruchta zachodnia znajduje się w podstawie wieży. Na jej ścianach wmurowano tablice pamiątkowe. W oknach kościoła umieszczone są artystyczne witraże, wykonane w pracowni wrocławskiej w latach 1927-29. W dolnych oknach przedstawiają sceny o tematyce sakralnej, a w górnych – postacie świętych. Witraż w prezbiterium, od strony południowej, w czasie konserwacji w 2000 r. został wzbogacony o logo Milenijne.

Real time web analytics, Heat map tracking