Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z 1384 r. Osadę założyła rodzina Zabeltitz z Otynia. Nazwa wsi związana jest z odłowem bobrów na Śląskiej Ochli.. Od 1645 r. wieś należała do jezuitów rezydujących w Otyniu. Dalsze losy związane są także z Otyniem. To tutaj stoi przydrożny cokół z kopią Figury Matki Bożej z Dzieciątkiem gdzie przez wieki przechodziły i nadal przechodzą pielgrzymki. W 1886 r. przy nazywanej dzisiaj ulicy Lipowej postawiono dzwonnicę do której planowano potem dobudować kościół. Jednak ani ewangelicy ( zamieszkujący w znacznej liczbie tę miejscowość) , ani katolicy nie zdołali tego uczynić. Dopiero w latach 80-tych minionego wieku po drugiej stronie drogi postawiono kaplicę katechetyczną przekształconą potem na miejsce sprawowania nabożeństw.

Kościół filialny p.w. św. Jakuba Apostoła. Pierwsze wzmianki pochodzi z 1376 r.. Budowany w XVII wieku przy wykorzystaniu murów pierwszego kościoła. Budynek kościoła orientowany, jednonawowy przy nieznacznym zachowaniu elementów barokowych. Częściowo przebudowany w XIX wieku w kierunku zachodnim. Obiekt wpisany do rejestru zabytków.
W ostatnich latach wymieniono instalację elektryczną i nagłośnieniową oraz wymalowano wnętrze Kościoła . Od 2006 r. prowadzono konserwację ołtarza głównego. Prace prowadziła p. konserwator dr hab. Elżbieta Basiul z Torunia. Mieszkańcy Niedoradza licznie uczestniczyli w manifestacjach wolnościowych w czasie Wiosny Ludów (1848 r. )
Podczas II wojny światowej na terenie Niedoradza hitlerowcy zorganizowali w 1942 r. obóz pracy przymusowej – komando robocze – dla jeńców francuskich ( ok. 80 osób ).Obóz ten podlegał Stalagowi VIII C w Żaganiu, a jeńcy przydzielani byli do pracy w gospodarstwach rolnych do 1945 r.

Kościół filialny p.w. Najświętszego Serca Pana Jezusa. Wzmiankowany w 1516 r. Przebudowany w 1911 r. w stylu neogotyckim. Po II wojnie światowej sufit kościoła wzbogacony o freski przedstawiające sceny biblijne. W ostatnich latach wymieniono instalację elektryczną, zmieniono pokrycie dachowe i odmalowano ściany boczne wewnątrz kościoła.

W odległości 18 km na południowy wschód od Zielonej Góry, a 4 km na północ od Nowej Soli, przy trasie nr 3 (E 65), leży miejscowość Otyń. Pierwsza źródłowa wzmianka o nim pochodzi z 1313 r. Prawa miejskie otrzymał prawdopodobnie w 1329 r. Początkowo Otyń należał do księstwa głogowskiego. W połowie XV wieku stał się własnością rycerską. W 1516 r. król czeski Władysław sprzedał posiadłość otyńską braciom Hansowi i Nickelowi von Rechenberg. Za ich rządów wprowadzono w mieście reformację. W 1610 r. miasto przeszło na własność katoliczki Heleny von Sprintzenstein (siostry Johanna Georga - ostatniego z rodziny Rechenberg). W latach wojny trzydziestoletniej (1618-48) Otyń wiele ucierpiał od przemarszu wojsk szwedzkich, austriackich i brandenburskich.

Real time web analytics, Heat map tracking